Bir düşüşün anatomisi, ortopedisi, psikolojisi…

Halk TV Yazarlar Aytun Aktan Bir düşüşün anatomisi, ortopedisi, psikolojisi… Aytun Aktan 12.09.2026 – 05:00 Bir düşüşün anatomisi, ortopedisi, psikolojisi…

Gerçek hayat hikâyelerini konu alan ve hastanede geçen diziler çok tutuyor diye ben de size bu hafta kendi hikayemi anlatacağım ama tek bölümde final yapacak merak etmeyin. Entrika yok, ajitasyon yok, yalılar yok, az biraz kan ve acı var, dostluklar, güzel insanlar var.

İlgili haber: Putin’den Avrupa’ya rest. “Savaş anlamına gelecek” detayları için tıklayınız.

Düşenin dostu olduğuna ikna olacağınız, bir saniyede hayatın nasıl altüst olabileceğiyle ilgili bir yaz hikayesi. Kıssadan hisseler kumpanyası çıkartacağınız süper bağlantılar kuracağım.

Bir de kişisel olan politiktir ve ben bunu çok seviyorum. Bir yaz önce İstanbul.

Ayrıca göz atabilirsiniz: 12 Eylül burç yorumları: Sezgilerimiz güçleniyor,

Gene bir yerlere yetişme telaşı. Aynı anda çok iş yapmanın zorunlu olduğu, kafadaki tilkilerin kuyruklarını çarpıştırmamaya çalışan bir akıl tutulması.

Ve derhal yasaklanması gereken bol ve uzun paçalı pantolon. Olay örgüsü için bu detaylar çok önemli.

Şehirde sıradan bir gün yani. Sahne şöyle başlıyor; pantolon paçalarının ayakkabı altında toplanması ile bir anda kaldırımdan asfalta uçan kahramanımız, yani ben.

Ne ayağım bir şeye takıldı ne de bir çukura girdim. Kafa üstü, heykel gibi öylece yere çakıldığım.

Asfaltla öpüştükten sonraki süre kayıp. Düşene ve düşünce çok gülerim ama bu epey dramatikti.

Siz de çok gülmeyin otorite sinirleniyor, kahkahamıza bile ters kelepçe yapıyorlar, dikkat. Beş haftadır menopoz yazarken size ara ara dedim ki, kemikler, kemikler, kemikler.

Burası çokomelli ve çok önemli dedim. Az önceki kısacık bir andan sonra iki büyük kırıkla yüzleştim.

Köprücük kemiği ve femur boynu kırığıyla (bildiğiniz boyun değil, bacakla kalça arasındaki bölge) mükemmel bir performans sergiledim. Kaşım yarıldı, asfaltla yüz göz oldum.

Hava sıcak, şort giysene be kadın. Erkek gözünden, sözün şiddetinden kaçayım derken kendimi evden çıktığımın üçüncü dakikasında yerde, on beşinci dakikasında ambulansta, kırk beşinci dakikasında acil serviste buldum.

Yaz ve hafta sonu olması, İstanbul’un tahammül sınırlarını zorlayan trafiğinden bir parça yırttığımız zamanlardı. Bu, şükür duaları listesine yazılması gereken bir detay.

Çünkü başa gelen her kötünün daha da kötüsünün olması ihtimali insanda bazen aşırıya kaçan, gereksiz şükürlere yol açabiliyor. Bunun kökeninde keşkeler için artık yapılacak bir şey kalmaması da olabilir.

Mesela sadece kaşım patladı, kafa içi kanama olmadı; çok şükür. Ya boynum kırılsaydı; Allah korudu, çok şükür.

Kalıcı bir sakatlık olmadı; çok şükür. Yalnız bu sonuncusuna gerçekten şükür.

Neyse, işin spiritüel kısmına ara sıra tekrar dönebilirim çünkü yakınlarım kaçıncısı gerçekleşen bu düşme, çarpma sonrası kırılmalara tıbbi açıklama bulamadıklarından konuyu nazara, hasete ve kötü enerjilere bağlamakta ustalaştılar. Gerçi basit bir kemik dansitometrisi tüm gerçekleri ortaya koyabilirmiş.

Evrenin tıbbi çağrısına nazar boncuklarıyla karşılık vermeseydik sonum belki böyle olmazdı. Ne demişler: Doktor un dediklerini yap, yaptıklarını yapma.

Zamanda tekrar geriye dönelim. Bir süre sonra, bana doğru koşan insanların yardımıyla ayağa kalktım, yakındaki otobüs durağının bankına oturdum.

Bakın, yerden kalkma, banka yürüme ve hatta ambulansa yürüme işlerini femur boynu kırığıyla yapabildim. Yani bacağım kalçanın oradan kırılmış ama daha beyne bu bilgi ulaşamamış.

Beynin zaten o sırada derdi başka, bu kalabalığı nasıl aşarım diye düşünüyor, gün boyu halletmem gereken işleri tekrar organize ediyor ve ambulansı arayan birine “Ben taks