Sami Yusuf Konserlerinde Büyük Kriz: Organizasyonda Neler Oluyor?

Dünyaca ünlü müzisyen Sami Yusuf’un Türkiye’ye gerçekleştirdiği son ziyaret, müzikal performansından ziyade arka planda yaşanan organizasyonel krizler ve medya ile kurulan gerilimli iletişimle gündeme oturdu. Harbiye Cemil Topuzlu Açıkhava Tiyatrosu ve ATO Congresium’da planlanan konserlerin, tarihine sadece bir hafta kala iptal edilmesi, bilet sahiplerini ve organizasyon sektörünü derin bir belirsizliğe sürükledi.

“Lojistik Bahanesi” ve Organizasyonel Değişim

Sanatçı tarafından yapılan resmi açıklamada, konserlerin “aşılması mümkün olmayan beklenmedik lojistik zorluklar” nedeniyle ertelendiği duyuruldu. Ancak sürecin perde arkası, bu gerekçenin ötesinde ticari ve siyasi bir yeniden yapılanmaya işaret ediyor. İlk etapta WOVO Entertainment ve Anadolu PSM tarafından yürütülen süreç, aradan geçen iki ayın ardından 3Z Organization’ın dahil olmasıyla farklı bir boyut kazandı. Sektör temsilcileri, Mersin Büyükşehir’e Yolsuzluk Operasyonu: 59 Gözaltı gibi kamuoyunu sarsan operasyonların gölgesinde, bu tarz yüksek maliyetli organizasyonların siyasi bağlantılı şirketlere devredilmesinin tesadüf olup olmadığını sorguluyor.

Basınla İletişim Krizi ve “Seçici” Tutum

Sami Yusuf’un Türkiye’deki medya kuruluşlarına karşı sergilediği tutum, profesyonel bir sanatçıdan beklenmeyecek düzeyde bir ayrımcılık olarak değerlendiriliyor. Menajerinin, yerli basına verdiği röportajları “vakit yokluğu” bahanesiyle iptal etmesi, ardından bu tavrın “özel kurumlara röportaj vermiyoruz” şekline dönüşmesi dikkat çekti. Oysa sanatçının bazı kurumlarla görüşmeyi kabul etmesi, medya dünyasında “devlet ve özel kurum” ayrımı yapıldığı iddialarını güçlendirdi.

Geçtiğimiz yıl Yenikapı’da tüm medya organlarının davet edildiği, geniş kitlelere hitap eden kapsayıcı etkinlikten bu yılki “kapalı kutu” haline dönüşen süreç, sanatçının Türkiye’deki hayran kitlesi üzerinde de soru işaretleri bırakıyor. Benzer şekilde, Manş Denizi Faciasında Karar: Göçmen Kaçakçılarına Hapis Cezası! gibi toplumsal duyarlılık gerektiren haberlerin aksine, sanat dünyasının bu tarz “seçkinci” tavırlar sergilemesi, halk nezdinde sanatın evrenselliği tartışmasını yeniden alevlendiriyor.

Sanatçı mı, Siyasi Bir Figür mü?

Sami Yusuf gibi geniş bir coğrafyada karşılığı olan bir ismin, yerel medyanın bir kısmını yok sayarak sadece belirli kanallara yönelmesi, sanatın politikleşmesi açısından tehlikeli bir emsal teşkil ediyor. Organizasyon firmasının AKP İstanbul İl Disiplin Kurulu Üyesi Burak Saygılı ile olan bağı, bu konserlerin bir sanat etkinliğinden ziyade, belirli bir siyasi ajandaya hizmet eden bir “özel davet” formuna büründüğünü düşündürüyor. Kamuoyu, sanatçının bu “lojistik” süreçten ne kadar haberdar olduğunu ve Türk medyasına karşı takındığı bu tavrın bir menajer hatası mı yoksa bilinçli bir tercih mi olduğunu merak ediyor.