⏱️ Okuma Süresi: 2 dk
📝 Kelime: 398
🕐 Son Güncelleme: 04.10.2026 11:26
📌 Öne Çıkan Başlıklar
- Hatay’da yaşayan Barış Özbay, deprem sonrası içine düştüğü sanal dünya bağımlılığı nedeniyle tedavi olmayı reddediyor.
- Üzerinde Almanca “Ben artık iflah olmam” yazan bir tişörtle görüntülenen Özbay, mevcut yaşamından memnun olduğunu ve dışarıdan gelen yardımları kabul etmediğini belirtti.
- Uzmanlar, travma sonrası gelişen bu tür davranış biçimlerinin aileler üzerinde yarattığı psikolojik yükü vurgularken, Özbay kendi dünyasında izole bir yaşam sürmeye devam ediyor.
Kahramanmaraş merkezli depremlerin ardından hayatları altüst olan binlerce kişi, yaşadıkları travmalarla farklı şekillerde başa çıkmaya çalışıyor. Hatay’ın Antakya ilçesinde yaşayan 25 yaşındaki Barış Özbay, deprem felaketinin ardından geliştirdiği savunma mekanizmasıyla Türkiye’nin gündemine oturdu. Yaşadığı ağır kayıpların ardından dış dünyayla bağını koparan ve sanal aleme sığınan Özbay, tüm tedavi çağrılarını reddederek kendi kurduğu izole yaşamı sürdürüyor.
Sanal Dünyada Bir Kaçış Hikayesi
Depremde hem evlerini hem de yakınlarını kaybeden 52 yaşındaki anne Semra Özbay ve oğlu Barış, üç yıldır büyük bir yaşam mücadelesi veriyor. Üniversite eğitimini yarıda bırakan genç adam, yaşadığı büyük yıkımın ardından gerçeklikten uzaklaşarak vaktinin tamamını bilgisayar ve cep telefonu başında geçirmeye başladı. Bu durum, uzmanların çocuklarda bağımsızlık tehlikesi uyarısı yaptığı süreçlerle benzer bir psikolojik tabloyu gözler önüne seriyor.
Yaklaşık üç ay süren hastane tedavi sürecinin ardından evine dönen Özbay, ilaçlarını kullanmayı bırakarak eski rutinlerine geri döndü. Günlerini telefonla oynayarak geçiren genç adam, teknolojik cihazların şarjı bittiğinde ise duvarı izleyerek zamanını tüketiyor. Bu durum, toplumda kiracıların yaşadığı ekonomik ve psikolojik zorluklar gibi deprem sonrası oluşan çok katmanlı toplumsal sorunların bir yansıması olarak değerlendiriliyor.
“Ben Mutluyum, Kimse Yardım Edemez”
Üzerinde Almanca olarak “Ben artık iflah olmam” yazan bir tişörtle objektiflere yansıyan Barış Özbay, kendisine uzatılan yardım elini geri çeviriyor. “Hiçbir şey istemiyorum, ben mutluyum” diyen Özbay, günlük rutinini şu sözlerle özetliyor: “Uyanıyorum, yemek yiyorum ve ilaç saatim geliyor. Ağrı kesici içmezsem hareket edemiyorum. Sonra akşamın olmasını bekliyorum. Telefon yoksa duvarı izlerim, bahçede kedilerle oynarım. İnsanlar yardım etmeye çalışıyor ama ben kabul etmediğim sürece kimse bana yardım edemez.”
Özbay’ın bu kararlı tavrı, travma sonrası stres bozukluğunun bireylerde yarattığı “kabullenmeme” ve “izolasyon” evresinin ne kadar derinleşebileceğini gösteriyor. Ailesiyle birlikte Antakya Gazi Mahallesi’ndeki müstakil evlerinde yaşamını sürdüren genç adam, dış dünyanın tüm uyarılarına ve yardım çabalarına rağmen kendi seçtiği bu “sanal sığınakta” kalmaya devam edeceğini vurguluyor.
Toplumun genelinde ise deprem sonrası oluşan bu tür sıra dışı yaşam öyküleri, bireysel iyileşme süreçlerinin ne kadar hassas ve kişiye özel olduğunu bir kez daha hatırlatıyor. Barış Özbay’ın hikayesi, hem psikolojik destek süreçlerinin önemini hem de bireyin kendi iradesiyle kurduğu savunma duvarlarının aşılmasındaki zorlukları gözler önüne seriyor.
