⏱️ Okuma Süresi: 2 dk
📝 Kelime: 362
🕐 Son Güncelleme: 06.10.2026 12:42
📌 Öne Çıkan Başlıklar
- İstanbul’da yaşayan görme engelli bir yazar, günlük hayatın zorluklarını ve evine ulaşma sürecinde geliştirdiği sıra dışı yöntemleri paylaştı.
- Yazar, her gün değişen sokak engellerine karşı, her akşam beslediği sarı kedisinin rehberliğinde evine ulaştığını ifade etti.
- Toplumdaki “yanlış anlama” korkusu ve engelli bireylere karşı geliştirilen nezaket dili, yazarın gözünden samimi bir dille aktarıldı.
Modern şehir yaşamı, herkes için olduğu kadar görme engelli bireyler için de kendine has zorluklar barındırıyor. İstanbul gibi hareketli bir metropolde, günlük rutinlerini sürdürmeye çalışan görme engelli bir yazarın paylaştığı hikaye, engellerin sadece fiziksel değil, aynı zamanda toplumsal algılarla da ilgili olduğunu bir kez daha gözler önüne seriyor. Yazarın, evine ulaşmak için kullandığı “canlı pusula” ise hikayenin en duygusal noktasını oluşturuyor.
Şehirde Engellerle Dolu Bir Yolculuk
Günlük toplantılarını tamamladıktan sonra evine dönmek üzere yola koyulan yazar, metrobüs yolculuğu sırasında çevresindeki insanların dijital içerik tüketim alışkanlıklarına ve sosyal etkileşimlerine tanıklık ediyor. Ancak asıl zorluk, metrobüsten inip kendi mahallesine ulaştığında başlıyor. Yazar, her gün aynı rotayı kullanamamasının nedenlerini; kazılan yollar, gelişigüzel park edilen araçlar ve kaldırım bozuklukları olarak sıralıyor. Bu durum, Başakşehir’de yaşanan güvenlik sorunları gibi farklı yaşam alanlarındaki tehlikelerin, engelliler için bambaşka bir boyuta evrildiğini gösteriyor.
“Yanlış Anlamazsanız…” Diyenlerin Dünyası
Yolda karşılaştığı yabancıların kendisine yaklaşımını “nezaket ama tedirginlik” olarak tanımlayan yazar, insanların “Yanlış anlamazsanız bir şey sorabilir miyim?” kalıbını kullanmasından duyduğu rahatsızlığı dile getiriyor. Toplumun, görme engellilerle iletişim kurarken “görmek” veya “bakmak” gibi fiilleri kullanmaktan kaçınması, aslında bir iletişim bariyerine dönüşüyor. Toplumsal nezaket kurallarının bazen iletişimi nasıl sınırladığını anlatan yazar, “Kusuruma bakmazsanız” gibi ifadelerin aslında gereksiz bir savunma mekanizması olduğunu vurguluyor.
Sarı Kedi: Sadık Bir Rehber
Yazarın evini bulma konusundaki en büyük sırrı ise her akşam sokağa mama bıraktığı sarı kedi. Yazar, “Evimi o sarı kedi biliyor” diyerek, aralarındaki bağın sadece bir besleme ilişkisi olmadığını, aksine bir dostluk ve güven bağı olduğunu belirtiyor. Kedinin, yazar eve dönmediğinde onu beklemesi ve hatta cama vurarak varlığını hatırlatması, tarihin gizemli şifrelerinin çözülmesi kadar etkileyici bir sadakat göstergesi. Yazar için bu kedi, şehrin karmaşasında kaybolmamasını sağlayan, pusula görevi gören yaşayan bir dost.
Bu hikaye, engelli bireylerin hayata tutunma biçimlerinin ne kadar yaratıcı ve duygusal derinliğe sahip olduğunu bir kez daha hatırlatıyor. Şehirler, sadece betondan değil, aynı zamanda aramızdaki bu ince ve anlamlı bağlardan oluşuyor.
