⏱️ Okuma Süresi: 2 dk
📝 Kelime: 422
🕐 Son Güncelleme: 29.10.2026 08:47
📌 Öne Çıkan Başlıklar
- İktidarın uygulamaya koyduğu Aile Destek Sistemi (GETAD), hane bazlı gelir kriterine göre 2,5 milyon aileyi hedefleyen bir sosyal yardım programıdır.
- Eleştirmenler, programın “geleneksel aile” yapısını temel alması nedeniyle, bu tanıma uymayan bireylerin ve kadınların yardımlardan mahrum kaldığını belirtiyor.
- Söz konusu sistemin, kadınları ekonomik olarak aileye ve ev içi rollere bağımlı hale getiren bir döngüyü pekiştirdiği ifade ediliyor.
Türkiye’de sosyal devlet politikaları kapsamında hayata geçirilmesi planlanan Aile Destek Sistemi (GETAD), kamuoyunda hem kapsamı hem de temel aldığı aile tanımıyla geniş bir tartışma alanına oturdu. İktidarın “vatandaşlık maaşı” olarak nitelendirdiği ve aylardır üzerinde çalışılan bu sistem, hane halkı gelirini temel alarak 2,5 milyon haneye ulaşmayı hedefliyor.
Aile Destek Sistemi’nde Gelir Kriteri ve Kapsam
Sistemin temel çalışma prensibi, bir evde yaşayan tüm bireylerin toplam aylık gelirinin, en düşük emekli maaşı olan 23 bin 552 liranın altında olması durumuna dayanıyor. Bu eşiğin altında kalan hanelere, yaklaşık 9 bin lira civarında bir destek sağlanması öngörülüyor. Paket; elektrik, doğal gaz, gıda, barınma, yakacak yardımları, çocuk desteği ve kira ödemeleri gibi kalemleri bünyesinde barındırıyor. Ancak, günün özeti içerisinde de yer aldığı üzere, yardımların parçalı yapısı ve miktarların yeterliliği konusunda farklı görüşler dile getiriliyor.
Geleneksel Aile Tanımı ve Dışlanan Bireyler
Eleştirilerin odak noktasında ise sistemin “aile” kavramına yüklediği anlam yer alıyor. Laçin Barış’ın değerlendirmelerine göre, iktidarın benimsediği geleneksel aile tarifine uymayan kadınlar ve bireyler, bu destek programının dışında kalma riskiyle karşı karşıya. Tıpkı daha önce tartışılan TOKİ kiralık sosyal konut projelerinde olduğu gibi, sosyal yardımların “evli olma” veya “geleneksel aile birliği” şartına bağlanması, toplumsal çeşitliliği ve bireysel yaşam tercihleri olan kesimleri görünmez kılıyor.
Uzmanlar, bu durumun sadece bir yardım krizi değil, aynı zamanda bir sosyal politika tercihi olduğunu vurguluyor. Ekonomik bağımsızlığını kazanamamış kadınların, aile yapısına sıkıştırılması, gençlerin sosyal medya algoritmalarına karşı geliştirdiği tepkiler gibi, aslında yapısal bir sosyolojik dönüşümün parçası olarak görülüyor. Kadınların iş gücüne katılımı yerine “ev içi” rollere teşvik edilmesi, uzun vadede yoksulluğun daha da derinleşmesine zemin hazırlıyor.
Ekonomik Bağımlılık ve Sosyal Politikalar
Sistem, bir yandan yoksullukla mücadele etme iddiası taşısa da diğer yandan kadınları aileye, kocaya veya geleneksel aile yapısına bağımlı kılan esnek çalışma biçimlerini destekliyor. Güvencesiz çalışma koşulları, kadınların ekonomik özgürlüklerini kısıtlarken, devlet yardımlarının da bu bağımlılığı pekiştiren bir araç haline gelmesi endişeleri artırıyor. İstanbul Anadolu Adalet Sarayı A4 fotokopi kağıdı ihalesi gibi idari süreçlerin şeffaflığı kadar, sosyal yardımların dağılımındaki kriterlerin şeffaflığı da kamuoyunun takibinde olmaya devam edecek.
Sonuç olarak; aileyi merkeze alan politikaların, birey haklarını ve kadınların ekonomik özgürlüğünü ne ölçüde gözettiği sorusu, önümüzdeki dönemde daha fazla tartışılacak gibi görünüyor.
